- Kijkwijzer 16
- Geweld
- Groftaalgebruik
Rockster Eric Draven (Brandon Lee) en zijn vriendin Shelley (Sophia Shinas) vinden een gruwelijke dood door toedoen van een beruchte gangster uit de binnenstad, de dag voor Halloween. Precies een jaar later wordt Eric weer tot leven gewekt en krijgt hij bovenmenselijke kracht en een uitzonderlijk gezichtsvermogen, zodat hij wraak kan nemen op zijn moordenaars – dit alles onder het toeziende oog van een mysterieuze kraai.
Vol stijl en duistere, lugubere energie is The Crow een actievol visueel spektakel.
Iets meer dan 30 jaar geleden werd de opkomende actiefilmster Brandon Lee – zoon van Bruce Lee – gedood door een ongeluk met een rekwisiet-pistool op de set van deze duistere wraakfantasy-thriller. Het was een enorm trieste gebeurtenis die vooral leidde tot hardnekkige geruchten over een familievloek (Bruce stierf op 32-jarige leeftijd) in plaats van serieuze gesprekken over de veiligheid op filmlocaties, iets wat tot op de dag van vandaag een probleem blijft.
Nu is The Crow, die in 1994, een jaar na Brandon’s dood, werd uitgebracht, opnieuw uitgebracht voor zijn 30e verjaardag. Het publiek kan hierdoor opnieuw genieten van de ironie van een film die zijn ster terugbrengt uit de dood in een verhaal over iemand die terugkeert uit de dood. Scenarioschrijvers David J Schow en John Shirley bewerkten de enorm succesvolle stripboekenreeks van James O’Barr, die gebaseerd was op zijn angst toen zijn verloofde werd doodgereden door een dronken bestuurder.
Met The Cure, Nine Inch Nails (die Joy Division coveren), My Life With the Thrill Kill Kult en Machines of Loving Grace had The Crow gemakkelijk een gothic tegenhanger kunnen zijn van de Singles-soundtrack, die net een jaar eerder uitkwam en waarvan de tracklist voornamelijk bestond uit de opkomende grungescene van Seattle. Maar nee, de soundtrack van The Crow is misschien wel consequent duister, maar ook indrukwekkend divers. Stevige hardcore/metal? Check, dankzij Pantera die Poison Idea covert, Rollins Band die Suicide covert, Rage Against the Machine die hun verdomde jongere zelf covert — oh ja, en Helmet die hun pittige, staccato-ding doet. Grungy hardrock? Check, dankzij Stone Temple Pilots en For Love Not Lisa. Shoegazing dreampop? Check, dankzij Medicine bijgestaan door de Cocteau Twins. Swaggerende noisepop? Check, dankzij Jesus and Mary Chain. Dromerige akoestische rock? Check, een onwaarschijnlijke dank aan Violent Femmes. Stijgende bitterzoete ballads? Check, met dank aan de Canadese singer-songwriter Jane Siberry.